Bir piyanonun uyumlu ve yumuşak ritimleri gibi başlar insanın ruhunu okşamaya bu kelime. Sonralarında farkedersin ki bu sadece başlangıç fonudur, melodiler yavaş yavaş piyano solosunun ortalarına sürükler.. Sıklaşır melodiler. İşte o zaman anlarsın ki, ilk başta duyduklarınla hem aynı ruhu taşır, hem de kaosun içine sürükler usul usul.. O an bildiğin tek şey bu şarkının seni nerelere sürükleyeceğini bilmemendir, çünkü bu senin şarkındır.. Dünyada binlercesi olsa da, milyonlarca defa anlatılmış olsa da, o melodileri dinlemekle bir değildir. Merakın da melodilerle beraber başlar çekmeye seni.
Bütün bir maceranın ortasındasındır, bütün diyorum çünkü öyle bir şarkıdır ki bu, hangi notasında biterse bitsin uygun bir biçimde son bulur.. Unutturur bu şarkı sana hayatın diğer şarkılarını, dışardan bakanlar için trajiktir aslında, ama trajediyi bile unutmuşsundur.. Önceliklerin, değerlerin, kriterlerin, kısacası yaşamın geride kamıştır adeta. Bazen gelir aklına, uzaklaştırırsın. Kaçarcasına..
Şarkına çok şey eşlik edebilir, yağmurun sesi, onun parfümü, ya da bir nefes dolusu karbon monoksit. Her biri bir damla da olsa tat katar, bir tutam baharatın yemeğe kattığı lezzet gibi.. Hepsi güzel gelir sana, ve başlar güzellikler de seni çekmeye.. İşte başlamışsındır yavaş yavaş kör olmaya. Yavaş yavaş başlarsın hissetmeye kanının bileklerinden çekilişini.
Ta ki şarkı bittiğinde arkanda bıraktığın şeylerden sadece bir iki tanesinin kalıntılarını gördüğün zamana kadar.. Yanlışmış, ya da yanlıştı.. İkisi arasında büyük farklar var aslında. Ta ki birisini diyene kadar devam eder notalar kulağına çalınmaya.. Ve anlamını unuttuğun trajedi kendini öyle bir hissettirir ki, ağzından dökülmek isteyen kelimelerin hayata geçmesine bile mani olur..
Aşk insanoğluna bahşedilmiş en büyük nimetlerden bir tanesi, gösterir insana hayatın sayısız yüzünden önemli bir tanesini.
Gerçek aşk sevdiğinin mutlu olmasıysa, neden bırakmıyorsun ki?
Bırak ki kendi öğrensin bunları görünce defterindeki kelimelerin nasıl acı bir şekilde döküldüğünü..
Aşk büyük nimet.
Ä°lk aÅŸkları deÄŸerli kılar herkes. Ä°lk aÅŸk tecrübesizlikten kurtuluÅŸtur çünkü. Ä°lk aÅŸk acının anlamını kavramaktır, ilk aÅŸk onun adına karalamaktır bir beyaz sayfayı gecenin bir yarısı.. Ä°lk aÅŸk sonuna kadar hakeder ona biçilen deÄŸeri.. Malesef ikinciler ilkinden daha geride kalır, çünkü adına iki kelimesi düşmüştür bir kere. O da aÅŸktır, ama daha az deÄŸer verirler nedense.. Ä°nsan ikincisinden çok ilk aÅŸkını anlatmayı tercih eder.. Belki bu yüzdendir ki derler, insan hayatta bir kere aşık olur diye.. Bence insan hayatta bir kere yakar dilini, ikincisinde üflemek içten içe zoruna da gider insanın. Ä°kinci aÅŸklara gereken deÄŸeri vermezler. DeÄŸer binbir türlüdür, insanlar ikincisine birincisinin deÄŸerinden yüklemeye çalışırlar, bu yüzden de sönük kalır, ‘iki’ kelimesi ile birlikte. Halbuki verilmesi gereken deÄŸer, yüklenmesi gereken anlam çok farklıdır. Ä°ÅŸte insan bunu bulabildiÄŸi zaman, zamanında alevlenmiÅŸ külleri kavuÅŸturur huzura!
Aşk hangi notasında biterse bitsin uyumludur demiştim.. Eğer hangi notasında biterse bitsin uyumlu ise, istediğin notayı çalarak devam ettirebilirsin demektir; insan bunu farkettiği zaman ise, aşk dediklerinin iplerini de ellerine almış demektir.
(Alıntı)
