SuGibi.Biz – Bir AŞK Hikayesi

Ben seni sevdim mi? Sevdim, kime ne
Tuttum.ta içime oturttum seni
Aldım, okşadım saçlarını,öptüm
İçtim yudum yudum güzelliğini

Ben seni sevdim mi? Sevdim elbette
Bendeydi özlemlerin en korkuncu
Çıldırırdım sen ne kadar uzaksan.
Aşk değil, hiç doymayan bir şeydi bu

Ben seni sevdim mi? Sevdim, doğrusu
Sevdikçe tamamlandım,bütünlendim
Biri vardı ağlayan gecelerde
Biri vardı sana tutkun:o, bendim.

Ben seni sevdim mi? Sevdim, en büyük
En solmayan güller açtı içimde
Ömrümü değerli kılan bir şeydin
Sen benim boz bulanık gençliğimde

Ben seni sevdim mi? Sevdim, Öyle ya
Bir çizgiye vardım seninle beraber
Ve birgün orada yitirdim seni
Ben seni sevdim mi? Sevdim….

ümit yaşar oğuzcan!

En çok iki kişi salarmış kendini yağmurlara, hiç sıkılmadan, sırılsıklam..

Ki, biri;

Umutsuzca aşk bekleyen…

Diğeri;

Umutsuz bir aşk bulan…

Bir meçhulü sever gibi sevmiştim önceleri hayalimde sonrasında yüreğimde büyüttüğümü..Ne geceleri yolcu ettim, ne şafakları karşıladım onuruna hiç bilmedi..Her geçen beyaz gemiye el salladığımda, ağlayan her martının başını okşadığımda, dalından koparmaya kıyamadığım her kirazda O vardı sanki..Hangi yana baksam İstanbul oluyordu gözlerim..Saçlarımda şehrinin rüzgarları dolaşıyordu..Uzaklardan gelen bir keman sesi gibiydi sessiz ağlayışlarım, hiç bilmedi..Bilse şaşardı gözyaşlarım ile erittiğim buzullardan oluşan okyanusa..

Pencereme konan her güvercinle haber yolladım şehrine adresini bilmeden..Günler, aylar, yıllar birbirini kovaladı..Sahipsiz bahçelerde yetişen hafif meşref dikenler gibi büyüyüp kanatmaya başladı sevdası..Sonra sonra O geldi..Biraz yaşlanmış, çokca kırılmış, örselenmiş yüreğiyle çölüme yağmur oldu zorlukla duyulan titrek sesi ile sözlerini sürdü susuzluktan kurumuş dudaklarıma..Bir avuç bulanık su verip bilinmez yoluna devam edecekti ki gitme dedim..Gitmeliyim dedi..Yolcu sanıyordu kendini, benide serap..Baktım gözlerine, düşünce yüreğim avuçlarına gözleri İstanbul oldu…

Çıkıp gelsen diyorum.
Ansızın, haber vermeksizin, birdenbire çıkıp gelsen.
Okyanus mavisi gözlerinle baksan gözlerimin içine,
Bakışını hissetsem.
Elini uzatsan elime, tenime dokunsan,
Sıcaklığını hissetsem, içim ısınsa.
Sarılsan bana,
Ayakta duramıyorum gittiğinden beri,
Kollarından güç alsam.
Çıkıp gelsen diyorum.
Ansızın, haber vermeksizin, birdenbire çıkıp gelsen.
Ya da dur vazgeçtim.
Çok şey istedim biliyorum.
Bari uzaktan görsem.
Boyunu, duruşunu unutmak istemiyor gözlerim.
Koşar gibi yürüyüşünü görsem de yeter.
Peki tamam ondan da vazgeçtim
Sesini duysam sadece
Adımı söylesen, biraz dinse özlemim
Ama biliyorum olmayacak duaya amin demek benimkisi
Seninle hissettim ölümün soğuk nefesini
Her gün daha da büyüttüm içimde hasretini
Gittiğin günden beri
Ruhum bedenimi tekrar tekrar terk etti.
Yine de son bir umutla,
Çıkıp gelsen diyorum.
Ansızın, haber vermeksizin, birdenbire çıkıp gelsen
Ben hiç ölmedim, şaka yaptım desen…

Deseler ki, üç günün var; Üçünde de seni severdim… Ve bir gün de ben ekler, dördüncüsünde ölmeye giderdim yar!

Deseler ki üç dakikan var; Üçünde de seni düşünürdüm… Ve bir dakika da ben ekler, dört dakika daha seni beklerdim yar!

Deseler ki; üç kelimen var. Biriyle “Sen”, kalan ikisiyle de “SENİ SEVİYORUM” derdim. Ve bir kelime daha ekleyip sonuna, “Gel…” derdim sana yar!…