Jul
Küçüktüm Sonra Büyüdüm
Written by sugibiKüçüktüm, hem de çok küçük.
Hamurdan evlerim,
Tertemiz yüreğimle beslediğim umutlarım
Bir de o küçücük bedenimde
Annem ve babam için er açtığım
Kocaman yüreğim vardı.
Küçüktüm, hem de çok küçük.
Çamurdan oyuncaklarım,
Oyuncaklarımı paylaşacağım arkadaşlarım,
Kirli yüzüm ve ellerim olmasına rağmen
Hayatın mide bulandırıcı gerçeğini
Görmeyecek kadar sevgi dolu bakan gözlerim vardı.
Küçüktüm, hem de çok küçük.
Hep çocuk kalacağımı,
Hiç yorulmak bilmeyen bünyemin böyle gideceğini,
Ve hep başkalarının torunu olacağımı düşünecek kadar
Küçüktüm işte, küçüktüm…
Oysa ki küçükken ne çok isterdim büyümeyi
Ama şimdi bakıyorum da şöyle bir hayata
Keşke hep küçük kalsaydım,
Ve hep küçük kalıp, hayatın gerçek yüzünü görmeseydim,
Her baktığım yer mavimsi, pembemsi ve yeşilimsi kalsaydı,
Siyahlarla, grilerle boğulmuş hayatta ben de boğulmasaydım.
Her şey gözüme tozpembe görünseydi
Gözyaşlarım olmadık şeyler için aksaydı
Canımı acıtmayan türden yani…
Ama hayat bu ya, herkes gibi bende
Küçüktüm, sonra büyüdüm işte…