Archive

Archive for the ‘Yazı’ Category

“ÖZLENENSİN”

January 29th, 2011 No comments

Hatıranı bir gün olsun söküp atmadım kalbimden
Kimse bilmez gülen yüzümde bi hüzün saklı o da senden
Teninden başka ten dokunsa kaç yazar duygular buz tutar
Sorgusuz sualsiz sevmeler içinde kaybolup gider kalbim.
Şimdi başka yerlerde ışıklı şehirlerde
Aldığım her nefeste özlenensin
Şimdi başka yerlerde dumanlı caddelerde
Aldığım her nefeste özlenensin
Ne hayaller kurmuştum senle ben
O hayaller batar bu kalbime özlüyorken…

Bir Damla Gözlerimde

January 29th, 2011 No comments

Çok geç oldu belkide düşündük taşındık
Bir çok şeyi birbirimizden sakındık
Bir şey eksik cümlede
Yüklemmi özlemmi sakladığın şey her neyse beni üzermi

Öyle çok şey varki içimde
hep sustuk konuşmak yerine
Konuşmadığımız her ne varsa
Seninle sakladım gözlerimde

Ne olur sende fazla üzülme
Hep kendi kendine yenilme
Konuşmadığımız her ne varsa seninle
Bir damla gözlerimde

Belki yanlış yoldayız
Kaybolduk kaybolduk gizleyince kendimizde yorulduk
Her hatada telafi gerekli değilmi
Bizi durduran gurur mu kibir mi

Öyle çok şey varki içimde
hep sustuk konuşmak yerine
Konuşmadığımız her ne varsa
Seninle sakladım gözlerimde

Ne olur sende fazla üzülme
Hep kendi kendine yenilme
Konuşmadığımız her ne varsa

YARIN…

January 29th, 2011 No comments

Yarından haber yok dün bitti
Saatler son günü çalıp gitti
Yeminler yaşlandı dudaklarda
Düğümlendi derken söz bitti

Vagonlar bir dolup bir boşadı
Kuruyan gözlerim yine yaşardı
Sarardı sırayla fotoğraflar
Ne hayatlar içimde kaldı

Unutursun içim yana yana
Unutursun ölüm sana bana
Zaman basıp kanayan yarana
Unutursun unutursun

Unutursun için yana yana
Unutursun ölüm sana bana
Zaman basıp kanayan yarana

İlk Kez…

January 20th, 2010 No comments

hayata ben bir defa geldim,
bir ana ve bir baba
bir yaratan var
bir çok melek ve peygamber geldi
ama en son
tek bir peygamberim var
bir kez geldim
bir kez olur ilk gülüş
ilk konuşma
ilk anne baba deyiş
bir kez olur ilk diş çıkarış
ilk hastalık ilk ateşleniş
kiminin tekrarı olur
ama ilki gibi olmaz
ilk kez bir okul sırasına oturursun
elbette yıllarca o sıralardan geçecekin
ama o ilkinin tadını alamayacaksın
ilk kez mezun olacaksın okulundan
arkadaşlarından belki ilk ayrılışın olacak
kimbilir yıllar boyunca kaç kez yaşayacaksın
ama hiç bukadar ağır gelmeyecek
ilk akş bir kez olur
ama sevdin zannedersin
kim bilir kimlere tutulacak bu yürek yıllar boyu
ama ilk defa bir kere aşık olacaksın
öncekilere aşık oldun zannedeceksin
ama bu sefer sırılsıklam bir aşk
gözün alabildiği kadar
uçsuz bucaksız bir aşk!
bir kez sözlenir, nişanlanır
ve bir kez evlenirsin
belki dahasıda olur
ama ilkinin tadını hiçbiri vermez
hayatında herşeyi unutup vazgeçip
bir kez hayatına son vermek istersin
belki tekrarlarsın
ama ilkinde olduğu gibi
hiç bir zaman dara düşmezsin.
sever insan bir çok şeyi
ekmeği suyu
havadaki bulutu, yerdeki karıncayı bile
ama bir kez sevdimi o yürek
bir daha çıkarmı içinden…
senin gibi !
senin benim içine girdiğin
ve tüm hücrelerime yayyılıp
tüm benliğimi işgal edişin gibi.
sana herşeyimi verdiğim
herşeyim olduğun gibi…
sen evet sen
sade ve sadece sen
ilk ve tek
ilkim sonum
önüm arkam sağım solum sen
işte sobe!
seni çok seviyorum biriciğim!…

19.01.2010 | 11.15
myth saprox

Categories: Evlilik, Şiir, SuGibi, Yazı Tags:

Seni Seviyorum, Çünki …

March 28th, 2009 No comments

Seni seviyorum. Çünki, her sabah kalktığımda bir günü daha seninle geçirecek olmanın mutluluğunu yaşatıyorsun bana. Ben her güne seninle başlıyorum ve her gün hayatı yeniden keşfediyorum.

Seni seviyorum. çünki, sen gökkuşağının her tonunu gölgede bırakan en parlak renksin. Her şey senin rengini taşıyor ve benim için ancak o zaman anlamlı oluyor.

Seni seviyorum. Çünki, soğuk günlerde içimi ısıtan ılık rüzgarsın. Sıcak günlerdeyse ferahlık veren kuzey rüzgarı. İliklerime işleyerek esiyorsun.

Seni seviyorum. Çünki, her şey de sen varsın. Nasıl olmayacaksın ki?.. Sanki sen doğduğumdan beri içimdeydin. Yüreğimin en derin köşesindeydin. Sanki ortaya çıkmak için beni bekliyordun. Ve ben orada olduğunu fark edince hak ettiğin yere çıkardım seni.

Seni seviyorum. Çünki, hep benimlesin. Seni görmem için yüzüne bakmam gerekmiyor. Gözümü kapatsam oradasın. Gördüğüm her yüz aslında sensin.

Seni seviyorum. Çünki, gözlerinin içindeki binlerce yıldız, gecenin karanlığını delip geçiyor. Sen bana bakarken ben kendimi yıldızlara bakar gibi hissediyorum. O yıldızların parlaklığında kaybediyorum kendimi. Gözlerim kamaşıyor ama şikayetçi değilim aydınlığından. “Güneş doğmasa da, yıldızlar kaybolmasa” diyorum ama, biliyorum ki güneşim de sen olacaksın gecenin sonunda. Bu kez daha parlak, daha aydınlık çıkacaksın karşıma.

Seni seviyorum. Çünki, her gülümseyişin içimi yeniden yaşama sevinci ile dolduruyor. Her gülümseyişin karamsarlığı yıkıyor, umutsuzluğu parçalıyor. Bir çiçek bahçesine çeviriyor dünyamı… Çiçek dedim ya, sana bir çiçek adı verseydim papatya olurdun. Açışıyla dünyaya baharın geldiğini müjdeleyen papatya… İddiasız ama güzel. Güzel ama kibirsiz.

Seni seviyorum. Çünki, seni sevmeyi, sana dokunmayı, seni dinlemeyi, sana bakmayı, seni koklamayı, seninle paylaşmayı seviyorum. Seninle birlikte insana dair ne varsa onları da seviyorum.

Seni sevdiğimi anlatmaya çalışırken ne kadar çaresiz olduğumu görüyorum. Her sözcükten sonra durup tekrar tekrar düşünüyorum, “seni yeterince anlatabildim mi?” diye… Biliyorum ki yetmeyecek, bu kadar sözcükten sonra bile sana sevgimi anlatamamış olacağım. Sözcüklerin bittiği yerde gözlerime bak. Onlar bu sevgiyi çok daha iyi anlatacaktır sana…

Categories: Sevgili, Yazı Tags: