Canıma bir can daha katmak için,
ruhumun yalnızlığına,
yüreğimin acısına son vermek için,
daha mavi bir deniz,
daha mavi bir gökyüzü,
daha mavi bir sevda için…
Seni İstiyorum,
Yarın, Öbür Gün, Öbür Hafta, Öbür Ay, Öbür Yıl
Tüm ÖMRÜM BOYUNCA!
Ben kimseyi delice kıskanmadım,
hiç kimseye böyle yürekten bağlanmadım.
Ben kimse için bir gün oturup ağlamadım,
ben kimseyi seni sevdiğim kadar sevmedim!
Bakmayın yüreğime dokunmayın ağlarım
Çaresizim içime akar tüm gözyaşlarım
Kıyılara vurmuşum
boşluğa savrulmuşum
kendime el olmuşum
dokunmayın ağlarım
Ben aşk mıyım
günah mıyım sevap mıyım
İçim yanar bir garip araftayım
Bir yangının külüyüm
dinmiyor ki böyle
Sanki mahşer günüyüm
dokunmayın ağlarım
Kıyılara vurmuşum
boşluğa savrulmuşum
Kendime el olmuşum
dokunmayın ağlarım
BAKMA ÖYLE KIRGIN KIRGIN
YÜREĞİM ZATEN PERPERİŞAN
DURMA ÖYLE YORGUN YORGUN
GÜCÜM TÜKENMEK SINIRINDA
YÜREĞİNİN SESİNE KULAK VERİRSEN EĞER
ANILAR BENİ DOĞRULAR
HER ANININ HATRINA
AŞKI DA KAT YANINA
BENİ GÖTÜR UZAKLARA
SEN BENİM EN KIYMETLİMSİN
EN GÜZEL VAZGEÇİLMEZİMSİN
SEN BENİM EN KIYMETLİMSİN
SEVMEKLE BİTMEYENİMSİN
SEN BENİM HAKİKATLİMSİN
EN DERİN EN İÇİMDESİN
SEN BENİM EN GÜZEL DERDİMSİN
GÜLME ÖYLE SOĞUK SOĞUK
ÜZMEMEK İÇİNSE GEREK YOK
AŞKTAN ADAM BENİM LAKABIM
ACIYLA BESLENSEM DE DOYARIM
HEYECAN BİTTİYSE EĞER
BİR AŞK NE FAYDA EDER
ÜZÜLME BEN ALIŞIRIM
TOPARLANIP KALKARIM
TUTARIM BİR UCUNDAN
HAYATA YENİDEN BAŞLARIM
SEN BENİM EN KIYMETLİMSİN
EN GÜZEL VAZGEÇİLMEZİMSİN
SEN BENİM EN KIYMETLİMSİN
SEVMEKLE BİTMEYENİMSİN
SEN BENİM HAKİKATLİMSİN
EN DERİN EN İÇİMDESİN
SEN BENİM EN GÜZEL DERDİMSİN
Necati Şaşmaz’ın, yazete.com’daki köşesinde kaleme aldığı “Kör Ebe” isimli şiiri, Türkiye’nin gündemine oturdu. Milliyet’ten Yeni Şafak’a, Habertürk, gazetevatan’dan, medyafaresi’ne, gazete ve internetsiteleri, “Şair Polat Alemdar” başlığı ile Şaşmaz’ın şiirini haber yaptı. İşte Necati Şaşmaz’ın yazdığı, medyanın büyük ilgi gösterdiği, Türkiye’nin konuştuğu o şiir:
Sır kovalayan çocuğum,
İçimde kör ebe.
Karanlığım, yokluğum.
Sihir dokunuşlarıma gebe.
Boş kelamsız.
Baş selamsız.
Dost olan anlar,
Bulsan, bu kaçışta.
Beni düşmanı bilir,
Geç kalınca yarışta.
Amansız öç.
Fermansız göç.
Kör kuyularda mı giz?
Duvarlar mı engel?
Sadece kapattığım göz.
Ve duyulmaz gel.
Sağır sultan.
Kör korsan.
Zihnimin kamçı sesinden,
Korkar yüreğimdeki forsalar.
Okyanuslar ötesinden,
Hürriyeti sorsalar.
Nefesleri kürek.
Zincirleri köpük.
Gidersen, yaşamın acılı haritasında yaralı bir kalbin, adını bilmediğim
çiçekleri kanar içimde her gece… Ay suskunlaşır, yıldızlar suskunlaşır, acılar
suskunlaşır, yitirir sesini yaşayanlar da ölüler gibi… Suskunluğun trendinde kan kusar yürekler sensiz. Rüzgar da esmez artık buralarda, çiçekler de açmaz, herkes boynu bükük kalır bu şehirde, çekip gider mutluluklar… Gitme ne olur.
Bak hüznün zifiri saçları akıyor geceye, gecenin karanlığına karışıyor hüznüm…
Lanetlenmiş yalnızlıklara ah ediyor kalbim. Her gün biraz daha büyüyor içimdeki kırgınlık… Gitme… Acılar içinde olsam da yaşamı çılgınca sevdim ben.
Çılgınca sevdim bu dağları, bozkırları, güneşi. En çok seni sevdim dağçiçeğim,
en çok seni sevdim… Gitme ne olur.
Yol türküleri kederlidir nazlım, yol türküleri dertli, yol türküleri acılı.
Gidersen kar yağar istasyonlara, boynu bükük bakar ardından bütün akasyalar.
Gitme, bir güvercin sıçaklığı gibi kal yüreğimde. Ben ki sevdamı dağlı bir çiçek gibi göğsümüm üstünde taşıdım hep, namusumun akında. Ne zaman gözlerine baksam beyaz beyaz güvercinler kanat çırpar mavilere; Güller açar ne zaman ellerimi uzatsam saçlarına, serin serin eser yeller.
Bu sevdayı alıp gitme benden, alıp gitme mutluluğumu gözleri türkülü kuşum;
içimdeki baharı öldürüp gitme, kimsiz, kimsesiz boynu bükük bırakma türkülerimi.
Körpe bir dal gibi koparma sevinçlerimi yüreğimden ne olur… Gitme sevdamsın, ateşimsin, hasretimsin& Gitme ekmeğimsin sen, suyum, havamsın& Gitme, ben sana kalbimi verdim.
Kalbimi de alıp gitme…
Gitme, figan düşer denizlere sular çekilir
yağmur yağmaz vahalardan kirpiklerime
bir rüzgar hıçkırır tenhada, bir dal kırılır
boynunu büker sabah kervanları kelebekler ölür
gitme
bir yıldız küser göğüne, içini çeker bir çocuk
şaşırır yönünü rüzgarlar
bütün pınarların suyu çekilir
solar nazlı çiçekleri kalbimin, üzülürüm
gitme
öksüz kalır içimdeki imge dağları
saçlarını öpen seher yeli, çoban yıldızı
bir daha turnalar geçmez, bülbüller ötmez
çiçekler açmaz bahçemde ah be gülüm
gitme
içimdeki bütün vagonlar devrilir
bir kar yağar istasyonlara, üşürüm
gitme
bütün ormanlar ateşe verilir
kuşlarda gider bu kent de, ölürüm
gitme kal
menevşeler açsın dağlarda
sevince dönüşsün gökyüzü
iki çığlık arasında bırakma beni ah gülüm
yokluğuna alışamam yokluğun ölüm