SuGibi.Biz – Bir AŞK Hikayesi

Hani sabah güneşi yüzüne vurur da için ısınır ya
Hani gülü koklarsın da güzelliği içini sarar ya
İşte sen öyle bir şeysin
Hani denizlere bakarsın enginliğinde kaybolursun ya
Hani yıldızlara bakarsın ellerinle tutmayı istersin ya
İşte sen öyle bir şeysin
Hani yağmur yağar da ölü toprak dirilir ya
Hani tohum yeniden dirilmek için toprağa düşer ya
İşte sen öyle bir şeysin
Öyle düştün benim gönlüme.

Sabırlı olmayı
Akşam babam eve gelsin görürsün

Hakkımızı alacagımızı
Eve gidince görürsün sen

Dialog kurmayı
Sana bir sey sordugumda cevap ver
ne soyleyeyım anne
sus cevap verme

Tıp bilgilerini
Gözlerini şasi yaparken birgün ole kalıcaksın

Olgun olmayı
Bu tabağın hepsini bitirmezsen büyüyemezsin

Genetik bilgileri
Sende lanet olsun babana cektin

Bilgeliği
Benim yasıma gel o zaman anlarsın beni

Adaleti
Birgün seninde cocukların olucak.
İnşallah onlar da senin simdi bana yaptıklarini yapar

hayat senin kendine bak ama iyi bak
gelince dağılır yine saçlarım
gelince yine kırılır aynam

hayat senin uzak dur benden
ihanet tomurcukları elinde açsın
bir vefa kırıntısı nerde en son safta
bak elindeki aynaya

kırık dökük ölümler
bir yigit derdi
mutluluk bile acı veriyor
çünkü sonu var

sonuç zavallı ilkbahar giyontinleri
iki eski dost şimdi karşı karşıya
iki eski ınatçı ten ve ruh
olsun olmasanda olur bir tende…

Sen benim güneşimsin
Sen benim umudumsun
Sen benim ateşimsin
Sen benim yalnızlığımsın
Sen benim ertelenmiş sözcüklerimsin
Sen benim gözlerimsin
Sen benim kalbimdesin
Sen benim meleğimsin
Sen benim cesaretimsin
Sen benim ağlama sebebimsin
Sen benim karanlığımsın
Sen benim yaşamımsın
Sen benim ölümümsün
Sen benim sevdiğimsin
Sen benim hep seveceğimsin
Sen benim sevdamsın
Sen benim denizimsin
Sen benim ağacımsın
Sen benim AŞKIMSIN!
Söyleyemesem de sen benim AŞKIMSIN
Sen benim sevdiğimsin
Sen benim ertelenmiş seni seviyorumlarımsın!
Bilmesende sen HEP BENDESİN

Sensizlik ;

öyle bişeyki…

yolcusu olmayan bir halk otobüsü gibi
nazlı nazlı ilerler yollarda,
suları çekilmiş bir akvaryumda
çirpinmak öleceğini bile bile,
gittiği yerden geri dönmeyeceğini bilen
bir komando gibi mağrur,

ama ümidi var…
o otobüs dolacak yolcularla,
o akvaryum dolacak dılarla,
ve zafer gelecek iman dolu göğsünde çiçekler de açsa kanla!…

bilir ama öleceğini de bilse
dönmeyecek bildiği tek gerçekten!

sensizlik öldürecek, sadece sensizlik,
bu koca şehirde koskoca bir sessizlik!…