SuGibi.Biz – Bir AŞK Hikayesi

Sadece ben uyanmaliyim yaz gecelerinin sabahinda…
Ben uyuyakalmaliyim tatli anilarini dinlerken…
Delice vuruldugum gözlerin icin nefes almaliyim sadece
Rüzgarda dagilan saclarini sadece ben düzeltmeliyim
Ben bilmeliyim dudaklarinda ki islak öpücüklerin atesini
Ve sadece ben silmeliyim gözbebeklerindeki gözyaslarini
Ve sadece ben sevmeliyim seni delicesine…
Senin sevmenin bedeli cehennemde sunulsa bana
Ben sadece senin icin ölmeliyim…

HERŞEY SENDE GİZLİ Yerin seni çektiği kadar ağırsın Kanatların çırpındığı kadar hafif.. Kalbinin attığı kadar canlısın Gözlerinin uzağı gördüğü kadar genç… Sevdiklerin kadar iyisin Nefret ettiklerin kadar kötü.. Ne renk olursa olsun kaşın gözün Karşındakinin gördüğüdür rengin.. Yaşadıklarını kar sayma: Yaşadığın kadar yakınsın sonuna; Ne kadar yaşarsan yaşa, Sevdiğin kadardır ömrün.. Gülebildiğin kadar mutlusun Üzülme bil ki ağladığın kadar güleceksin Sakın bitti sanma her şeyi, Sevdiğin kadar sevileceksin. Güneşin doğuşundadır doğanın sana verdiği değer Ve karşındakine değer verdiğin kadar insansın Bir gün yalan söyleyeceksen eğer Bırak karşındaki sana güvendiği kadar inansın. Ay ışığındadır sevgiliye duyulan hasret Ve sevgiline hasret kaldığın kadar ona yakınsın Unutma yagmurun yağdığı kadar ıslaksın Güneşin seni ısıttığı kadar sıcak. Kendini yalnız hissetiğin kadar yalnızsın Ve güçlü hissettiğin kadar güçlü. Kendini güzel hissettiğin kadar güzelsin.. İşte budur hayat! İşte budur yaşamak bunu hatırladığın kadar yaşarsın Bunu unuttuğunda aldığın her nefes kadar üşürsün Ve karşındakini unuttuğun kadar çabuk unutulursun Çiçek sulandığı kadar güzeldir Kuşlar ötebildiği kadar sevimli Bebek ağladığı kadar bebektir Ve herşeyi öğrendiğin kadar bilirsin bunu da öğren, Sevdiğin kadar sevilirsin…

Acıtıyor artık zaman…. ne gecmek bılıyor ne tukenmek…. hoş zamanın tükenmesini beklemek bir aptallık biliyorum… bılıyorum ama yinede istiyorum..
Artık ne geceleri seviyorum nede gündüzleri…. gündüzlerin aydınlığından gecelerin karanlığından kacıyorum… ne oluyor bana bende bılmıyorum.. yaşamsal olan ne varsa vazgectim… herseyden soyutlanmak mümkün değil biliyorum… biliyorum ama ben yınede denıyorum belki basarabılırım…
Bişeylerden kaçmak çözüm mü değil bende bılıyorum. ama denemekten vazgecmıyorum.. artık kendımden bıle kacar oldum… aynalarla aram hiç iyi olmadı zaten.. yansımamdan bıle nefret ederken bır aynaya nasıl bakarım ki…
Bir boşluktayım savruluyorum. bır fırtınada yok olmak istiyorum…. bir kasırgada ordan oraya savrulmak…
Nereye ve neden gıttgımı bılmeden gıtmek gitmek gitmek gitmek……….
Bir yer var biliyorum… Geceden Sonra Güneşten Önce Bir yer…. Ben artık oraya gitmek istiyorum…

Küçüktüm, hem de çok küçük.
Hamurdan evlerim,
Tertemiz yüreğimle beslediğim umutlarım
Bir de o küçücük bedenimde
Annem ve babam için er açtığım
Kocaman yüreğim vardı.

Küçüktüm, hem de çok küçük.
Çamurdan oyuncaklarım,
Oyuncaklarımı paylaşacağım arkadaşlarım,
Kirli yüzüm ve ellerim olmasına rağmen
Hayatın mide bulandırıcı gerçeğini
Görmeyecek kadar sevgi dolu bakan gözlerim vardı.

Küçüktüm, hem de çok küçük.
Hep çocuk kalacağımı,
Hiç yorulmak bilmeyen bünyemin böyle gideceğini,
Ve hep başkalarının torunu olacağımı düşünecek kadar
Küçüktüm işte, küçüktüm…

Oysa ki küçükken ne çok isterdim büyümeyi
Ama şimdi bakıyorum da şöyle bir hayata
Keşke hep küçük kalsaydım,
Ve hep küçük kalıp, hayatın gerçek yüzünü görmeseydim,
Her baktığım yer mavimsi, pembemsi ve yeşilimsi kalsaydı,
Siyahlarla, grilerle boğulmuş hayatta ben de boğulmasaydım.
Her şey gözüme tozpembe görünseydi
Gözyaşlarım olmadık şeyler için aksaydı
Canımı acıtmayan türden yani…
Ama hayat bu ya, herkes gibi bende
Küçüktüm, sonra büyüdüm işte…

Son zamanlarda gündüzlerimin olabildigine sessiz, gecelerimin ise tam anlamiyla yapa yalniz geçtigi anlardayim.. Göz kapaklarim uykunun agirligindan kapanmak istese de yüregim uyumama engel oluyor, uyutmuyor beni, kapanmasina izin vermiyor bir türlü gözlerimin…Ne zaman dokunmak istesem hayaline, sendeki yüregim hainlik edip bana, ne yazmama izin veriyor ne de senden uzaklasmama…Azgin dalgalarin kiyilarla oynadigi gibi oynamaktasin benimle, ne seninleyim ne de senden ayri kalabiliyorum..Öyle bir haldeyim ki anlatmak istesem ne kuracagim cümleler, nede yazacagim satirlar yetersiz kalir..Duygularima ve kendime hakim olamaz bir durumdayim…Neler yapsam, nasil etsem, neden bahsetsem sana bilemiyorum ama bir bilsen ne kadar özledim sana yazmayi, içinde özlem, hasret ve sevgi kokan cümleleri…Sayfalarin yapragina dokunup koklamayi…simdi susmak vakti gibi geliyor ama susmak istemiyorum… simdi sustugumda bir daha hiç konusamayacakmisim gibi oluyor ve sensiz kalmaya dayanacak gücü kendimde bulabilecegimi zannetmiyorum..Yasadigim günler senin varligini hatirlamakla geçiyor, sana uzaktan uzaga bakmakla, hissetmekle ve için için kahrolmakla…Çünkü yüregine dokunmaya, sana yazmaya gücüm kalmadi artik…Haydi gel, sana çok ama çok ihtiyacim var…