SuGibi.Biz – Bir AŞK Hikayesi

Yüreğimi sıkıştıran bu kesif hüzün, belki de terketmişlere özgü gizli bir terkedilme duygusudur. Özledim seni… Ayrılık yüreğimi karıncalandırıyor nicedir…Beynimi uyuşturu­yor özlemin…Çok sık birlikte olamasak bile benimle olduğunu bilmenin bunca yıl içimi nasıl ısıttığını yeni yeni anlı­yorum.Yokluğun, hatırlandıkça yüreğime sapla­nan bir sızı olmaktan çıkıp mütemadi bir boşluğa dönüşüyor.Sabahlara seni ok­şayarak başlamaları akşamları, her işi bir kenara koyup seninle başbaşa karşılamaları özlüyorum; oynaşmalarımızı, hırlaşmalarımızı, yürüyüşlerimizi, se­vimli ha­şarılığını, çocuksu küskünlüğünü…Nasıl da serttin başkalarına karşı be­ni savunurken; ve ne yumuşak, bir çift kısık gözle kendini ellerimin okşayışına bırakırken… ya da kolyeni çözdüğümde kollarıma atlarken…Hasta olduğunda, o korkunç kriz ge­celerinde günler, geceler boyu nöbet tuttuk başında… o şen kahkahalarına yeniden kavuşabilmek için sessiz dualar ederek…“Atlattı” müjdesini kutlarken yor­gun bedenindeki yaraları okşayarak, doktorun böldü sevincimizi:“Yaşayamaz artık bu evde… yüksek binalar ve be­ton duvarların gri kentinde” dedi, “O gitmeli… ve kendine yeni bir hayat çizmeli…”Bilsen, ne zor gitmen gerektiğini bile bile “Kal” demek sana…Ne zor, senin için ebedi mutluluğun beni unut­mandan geçtiğini bilmek…Gitmeni asla istemediğim halde, buna mecbur olduğumuzu görmek ve sana bunları söyleyemeden “Git artık” de­mek…“Beni ne kadar ça­buk unutursan, o kadar çabuk kavuşacaksın mutluluğa” demek sa­na ne zor…Sesimi, kokumu çe­kip alıvermek beynin­den, sesin, kokun hâlâ beynimdeyken…… seni görmemek ve belki yıllar sonra karşılaştığımızda bana bir yabancı gibi bakma­nı istemek senden…… yeni bir sevdayı yasakladığım kalbime söz geçirmek…… ve sonra kendi ellerimle bindirip seni yabancı bir arabanın arka koltuğuna, birlik­te güneşlendiğimiz on­ca yazı, yanyana titreş­tiğimiz onca kışı, pay­laştığımız bunca acıyı, onca kahkahayı ve bütün o uzak yeşillikleri katıp yorgun bedeninin yanına, ar­kandan pişmanlık gözyaşları dökmek ne zor…… ne zor hiç tanımadan seni emanet ettiğim bir şoföre “Hızla uzaklaş buradan ve gidebileceğin kadar uzağa git” demek…… yokluğunu beklemek, ne zor… * * * Bunları düşündükçe, şu anda uzakta bir yerlerde üşüdüğünü sezinleyerek panikliyorum. Bütün engel­leri aşıp terkedilmiş caddeleri, kimsesiz sokakları. yalnız bulvarları arşınlayarak sana ulaşmak, sessizce başını okşamak, kulağına sevgi sözcükleri fısıldamak ve yavaşça üzerini örtmek geçiyor içimden…Paylaştığımız bir mazinin, yitirdiğimiz bir geleceğe dönüşmesinden hicran duyuyorum.Gizli gizli hüzünlendiğim akşamlardan birinde, terketmişlere özgü bir terkedilme korkusunu da yüre­ğimin derinlerinde duyarak sana koşmak, yaptıklarım ve daha çok da yapamadıklarım için özür dilemek ve “Geri dön bebeğim” demek istiyorum:

“Geri dön… kulüben seni bekliyor…

Bir rüya gibiydin sen
Sensizliğin ertesinde varolmuşum ben
İzletmemişler bana senin yaratılışını
Mil çekilmiş gözlerime o gece
Dünyada karşılaştık seninle
Sen küçüktün
Ben de büyük sayılmazdım
Delikanlı derler ya işte öyle bir şeydim
Önce gözlerin hamle yaptı
Zayıftım güçsüzdüm
Karşı koyamadım göz bebeklerine
Sana sattım bakışlarımı
Görmek istediğimi görmüştüm 

Gün karanlık
Gece olunca
Seninle uyuyup , seninle uyanınca
Hayat duracak seni sevince
Yıldızlara soracağım seni kaybedince
Onlardan hesap soracağım sen üzülünce
Yine seni seveceğim gün doğunca
Kalbimi sana bırakacağım bu can bedenden çıkınca
Ruhum kopmayacak senden , buralardan gidince
Adını beynime değil kalbime yazdım
Çünkü unutmayacağım seni aşkından deliye dönünce
Biliyorum bir başka olacak bu hayat
Seni ölünceye dek sevince

Senin alev gözlerin
Eritse şu ruhumu
Buz olur kesilirim
Yanarken içimSesin bir uçurum
Çağırırsa beni
Kuş olur uçarım
Yanarken içimSevdan bir ateş oldu bende
Gönlüm bir deli coştu sendeSaçların rüzgarından
Savururken gönlümü
Sürgün olur göçerim
Bu diyarlardanKime dokunur ellerim
Kimi görür gözlerim
Ölüm çıkar karşıma
Yine sen derimSevdan bir ateş oldu bende
Gönlüm bir deli coştu sende

Çıkıp gelsen diyorum.
Ansızın, haber vermeksizin, birdenbire çıkıp gelsen.
Okyanus mavisi gözlerinle baksan gözlerimin içine,
Bakışını hissetsem.
Elini uzatsan elime, tenime dokunsan,
Sıcaklığını hissetsem, içim ısınsa.
Sarılsan bana,
Ayakta duramıyorum gittiğinden beri,
Kollarından güç alsam.
Çıkıp gelsen diyorum.
Ansızın, haber vermeksizin, birdenbire çıkıp gelsen.
Ya da dur vazgeçtim.
Çok şey istedim biliyorum.
Bari uzaktan görsem.
Boyunu, duruşunu unutmak istemiyor gözlerim.
Koşar gibi yürüyüşünü görsem de yeter.
Peki tamam ondan da vazgeçtim
Sesini duysam sadece
Adımı söylesen, biraz dinse özlemim
Ama biliyorum olmayacak duaya amin demek benimkisi
Seninle hissettim ölümün soğuk nefesini
Her gün daha da büyüttüm içimde hasretini
Gittiğin günden beri
Ruhum bedenimi tekrar tekrar terk etti.
Yine de son bir umutla,
Çıkıp gelsen diyorum.
Ansızın, haber vermeksizin, birdenbire çıkıp gelsen
Ben hiç ölmedim, şaka yaptım desen…